صدای مربیان فوتبال: یک شیر اطلس برای زندگی
یک شیر اطلس برای زندگی
ولید رگراگی
مراکش، 2022-2026
اولین کارم در مربیگری نقش دستیار در تیم ملی مراکش بود.
این برای هر مراکشی و حتی بیشتر از آن برای کسی مثل من که قبلاً کشورم را در زمین بازی کرده بودم، یک رویا خواهد بود.
به محض اینکه از بازی بازنشسته شدم، به پاریس رفتم تا نشان مربیگری خود را در فدراسیون فوتبال فرانسه تکمیل کنم. این اولین قدم در مسیر مربیگری من بود، اگرچه تصمیم برای رفتن به مربیگری مدت ها قبل از آن گرفته شده بود، زمانی که من هنوز بازی می کردم. من همیشه به این ورزش علاقه داشتم، عاشق تمرین بودم و شیفته طرز فکر مربیان در مورد بازی بودم.
مربیان زیادی بوده اند که روی من تأثیر گذاشته اند، اما به طور خاص دو نفر تأثیر ماندگاری بر جای گذاشتند. اول، رودی گارسیا، زمانی که من در یک لیگ آماتور در فرانسه بازی می کردم، مرا دید. رودی همیشه به من اعتقاد داشت و به من این اعتماد به نفس را داد که رویای تبدیل شدن به یک فوتبالیست حرفه ای را داشته باشم. در نهایت او نقش تعیین کننده ای در دوران حرفه ای من به عنوان بازیکن داشت. بعداً وقتی شاهد موفقیت او به عنوان مربی بودم، کار او را از نزدیک دنبال کردم و بارها با او صحبت کردم.
یکی دیگر از تأثیرات مهم رولان کوربیس، یکی از معتبرترین مربیان فوتبال فرانسه و یک چهره افسانه ای در المپیک مارسی و ژیروندین بوردو بود. در طول مدت حضور در آنجا، او به توسعه حرفه چندین بازیکن برجسته کمک کرد. او مربی زین الدین زیدان و کریستین دوگاری بود. من از رولان چیزهای زیادی یاد گرفتم، به ویژه در مورد تاکتیک، مدیریت رختکن و برقراری ارتباط موثر با بازیکنان.
اگر صادقانه بگویم، زمانی که فدراسیون فوتبال مراکش با من تماس گرفت تا به کادر مربیگری ملحق شوم برای کمک به جواز حضور در جام ملت های آفریقا 2013 در آفریقای جنوبی، غیرمنتظره بود. هیچ کس تصور نمی کند اولین کار مربیگری آنها با تیم ملی کشورشان باشد. اما این یک فرصت عالی برای من و یک تجربه درخشان برای شروع سفرم بود. به عنوان یک دستیار می توانید نحوه عملکرد یک تیم، نحوه پیشرفت نسل جدیدی از بازیکنان و نحوه عملکرد یک تیم ملی را مشاهده کنید، که بسیار متفاوت از یک باشگاه است. همه اینها به من کمک کرد تا به عنوان یک مربی رشد کنم.
من زمان زیادی را صرف یافتن تعادل بین بازی موقعیتی فوتبال اسپانیا و سازمان دفاعی فوتبال فرانسه کردم.
مردم شروع به دیدن من به عنوان دستیار با پتانسیل سرمربی شدن کردند، که در نهایت با پیوستن من به FUS Rabat در ژوئیه 2014 اتفاق افتاد. FUS Rabat برای من آزمایشگاه بود، زیرا من با انواع سیستم ها – 4-4-2، 4-3-3، پشت پنج نفره – آزمایش کردم و چیزهای مختلفی را امتحان کردم. ما بازیکنان زیادی می فروختیم و مجبور بودیم دائماً تیم را بازسازی کنیم. آنها به من اجازه دادند که کارم را با آرامش ادامه دهم و به عنوان مربی پیشرفت کنم، به همین دلیل شش سال ماندم.
در نهایت، این یک موفقیت بزرگ بود زیرا FUS Rabat هرگز در تاریخ 80 ساله خود قهرمان لیگ نشده بود. کسب آن عنوان یک دستاورد باورنکردنی برای من، کادر مربیگری و بازیکنان بود. این احساس شگفت انگیزی بود زیرا ما نام خود را در تاریخ باشگاه ثبت کرده بودیم و به عنوان یک مربی این چیزی است که شما آرزویش را دارید.
زندگی در فرانسه و بازی در اسپانیا با راسینگ سانتاندر به من به عنوان مربی کمک زیادی کرد زیرا آنها دو سبک بسیار متفاوت را نشان می دهند. در دوران حضورم در FUS Rabat، همیشه متقاعد بودم که ترکیب عناصر فوتبال اسپانیا و فرانسه می تواند تیم من را رقابتی تر کند. بنابراین، من زمان زیادی را صرف تلاش کردم تا تعادل بین بازی موقعیتی فوتبال اسپانیا و سازمان دفاعی فوتبال فرانسه را پیدا کنم، که بسیار هم تاکتیکی است.
برای دو یا سه سال اول، ما فوتبال موقعیتی باورنکردنی بازی میکردیم، احتمالا بهترین آن زمان در مراکش. ما با چند بازیکن خیلی خوب لیگ را بردیم که بعداً به خارج از کشور نقل مکان کردند. بعد از آن مجبور شدم تطبیق پیدا کنم، چون وقتی استعداد میفروشی همه چیز سختتر میشود. شما کیفیت کمتری در دسترس دارید و به ابزارهای مختلفی نیاز دارید. آن زمان بود که تاکتیک ها و مکتب فوتبال فرانسه به من کمک زیادی کرد، به خصوص از نظر سازماندهی دفاعی.
زمان من در اسپانیا نیز بسیار مهم بود زیرا به من اجازه داد تا فوتبال را به گونه ای متفاوت درک کنم. در فرانسه تمرکز زیادی روی جنبه فیزیکی بازی و بازی بدون توپ وجود دارد. در اسپانیا، تاکید بسیار بیشتری بر داشتن توپ، فوتبال مبتنی بر مالکیت و بازی در موقعیت است. همه اینها نگاه من به فوتبال را تغییر داد.
هر کشوری سبک خاص خود را دارد و شما باید خود را وفق دهید. مراکش به فوتبال اسپانیا نزدیکتر است تا فوتبال فرانسه، اما ما فرهنگ فوتبالی هم داریم
توسط فرانسه محاصره شده بود. بنابراین هدف من این بود که بدون از دست دادن DNA فوتبالمان با کشورم سازگار شوم. ما هرگز این را کنار نگذاشتیم. من شش سال باورنکردنی در آن باشگاه داشتم که هرگز فراموش نخواهم کرد. وقتی جام میگیرید و بخشی از تاریخ یک باشگاه میشوید، این برای همیشه با شما میماند.
“من مجبور بودم به سرعت با ذهنیت باشگاهی که در آن پیروزی تنها چیزی است که اهمیت دارد، سازگار شوم.”
پس از نه ماه حضور در قطر به عنوان سرمربی الدحیل، در سال 2021 به مراکش بازگشتم تا سرمربی وداد کازابلانکا، بزرگترین باشگاه این کشور، با بهترین بازیکنان و عناوین بیشتر از هر باشگاه دیگری، شوم. همچنین یک پایگاه هواداری باورنکردنی دارد – برای من، بهترین در جهان، با 50000 نفر در ورزشگاه، که همیشه تیم را تشویق میکنند و به شما در پیروزی در مسابقات کمک میکنند.
بزرگترین تفاوت بین FUS رباط و وداد این است که در FUS شما زمان برای ساختن دارید. در وداد، شما این زمان را ندارید. شما باید هر هفته برنده شوید و خوب بازی کنید. انتظارات بسیار زیاد است، که این امر نحوه رویکرد من به مربیگری را تغییر داد. هر کجا که میروید، باید با باشگاه، فرهنگ و تاریخ آن سازگار شوید.
در ویداد، یاد گرفتم که چگونه سریع برنده شوم، زیرا بعد از سه ماه احساس کردم که اگر واکنش نشان ندهیم، اوضاع میتواند دشوار شود. باید سریع با ذهنیت باشگاهی که در آن پیروزی تنها چیزی است که اهمیت دارد، سازگار میشدم.
هواداران ویداد، پیش از نیمهنهایی لیگ قهرمانان آفریقا مقابل الاهلی مصر در سال 2022، نقاشی دیواری با تصویر رگراگی و بازیکنانش را به نمایش میگذارند.
این یک تجربه باورنکردنی بود زیرا ما توانستیم دوباره قهرمان لیگ شویم. این باشگاه 30 سال بود که دو بار متوالی قهرمان لیگ نشده بود و ما این کار را انجام دادیم. علاوه بر این، ما سومین جام قهرمانی لیگ قهرمانان آفریقا را برای باشگاه به ارمغان آوردیم و نام خود را در تاریخ ثبت کردیم. ما همچنین به فینال جام حذفی مراکش رسیدیم که 17 سال بود اتفاق نیفتاده بود. شاید بهترین فصل در تاریخ باشگاه بود و تجربه آن با آن هواداران چیزی بود که هرگز فراموش نخواهم کرد.
بعد از آن سال فوقالعاده با ویداد، برنامه این بود که کمی استراحت کنم و به فصل بعد فکر کنم. سپس درست مثل سالهای قبل، از فدراسیون فوتبال مراکش با من تماس گرفتند. با این حال، این بار مسئولیت بیشتری را به همراه داشت. فدراسیون تصمیم گرفته بود که از وحید خلیلهوجیچ که در مقدماتی جام جهانی کار فوقالعادهای انجام داده بود، جدا شود.
از من پرسیدند: “آیا دوست دارید قبل از جام جهانی 2022 هدایت تیم ملی را بر عهده بگیرید؟”
“مراکش نمیتواند فقط به شرکت در این مسابقات بسنده کند.”
برای من، به عنوان یک مراکشی، بازیکن سابق تیم ملی و دستیار سابق مربی، این یک تماس بسیار ویژه بود. من هرگز خودم را به عنوان مربی تیم ملی تصور نمیکردم، زیرا میدانم که این یک شغل بسیار متفاوت است. من مربیگری در یک باشگاه را به صورت روزانه ترجیح میدهم، اما در آن زمان همه چیز به کشورم مربوط میشد. من با رئیس فدراسیون جلسهای داشتم که در آن به او گفتم: «اگر به عنوان سرمربی تیم ملی ثبت نام کنم، فقط برای رفتن و بازی در جام جهانی و همین نخواهد بود. مراکش نمیتواند صرفاً با شرکت کردن و احساس خوشحالی از حضور در آنجا راضی باشد.»
من به جام جهانی نمیرفتم مگر اینکه باور داشته باشم میتوانیم رقابتی باشیم. وقتی تیم و استاندارد بازیکنان را دیدم، مطمئن شدم که میتوانیم به دستاورد بزرگی برسیم. دروغ نمیگویم و نمیگویم که فکر میکردم به نیمهنهایی میرسیم، اما مطمئن بودم که میتوانیم از مرحله گروهی عبور کنیم و در تاریخ کشور ثبت شویم. من این موضوع را با خانواده و نزدیکانم در میان گذاشتم و تصمیم گرفتیم این چالش را – که چالش بزرگی بود – بپذیریم و سعی کنیم تاریخساز شویم.
بازی کردن در جام جهانی با کشورتان یک رویای باورنکردنی است. من همیشه از خدا به خاطر فرصتی که به من داد تا چنین چیزی را تجربه کنم، تشکر میکنم. برای یک مربی، هیچ چیز بزرگتر از هدایت تیم ملیتان در جام جهانی نیست.
رگراگی به همراه فوزی لکجا (راست)، رئیس فدراسیون فوتبال سلطنتی مراکش (FRMF)، در سال 2022 خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایمیجز
فشار از همان روز اول وجود داشت. من از قبل به عنوان بازیکن، دستیار مربی و هوادار این را میدانستم، زیرا وقتی برای تیم ملی کار میکنم، مانند هر کس دیگری یک هوادار هستم. در مراکش، فشار زیادی برای نمایندگی از کل کشور وجود دارد و به عنوان سرمربی همه چیز بزرگنمایی میشود.
چیزی که بیشتر از همه مرا نگران میکرد، کمبود وقت بود. ما فقط سه ماه تا جام جهانی فاصله داشتیم و فقط 10 روز قبل از مسابقات آمادهسازی داشتیم، به علاوه دو بازی دوستانه در ماه سپتامبر. با در نظر گرفتن همه چیز، من فقط دو ماه فرصت داشتم تا بازیکنان را بشناسم، روی سبک بازی خود کار کنم، روحیهای را که میخواستم به تیم بیاورم، بسازم و تصمیمات مهمی بگیرم.
اولین بازی دوستانه ما در بارسلونا مقابل شیلی بود و حدود 40000 مراکشی در ورزشگاهی خارج از مراکش حضور داشتند. این نشان داد که حمایت زیادی از تیم وجود دارد و ما نمیتوانیم آنها را ناامید کنیم. شما باید به آنها شادی بدهید، کاری کنید که احساس غرور کنند و تیمی را در زمین قرار دهید که نماینده آنها باشد.
“ما میدانستیم که اگر میخواهیم رویای خود را زنده نگه داریم، اولین مسابقه بسیار مهم است”
همچنین باید بازیکنانی را که در آن زمان عضو تیم نبودند، مانند حکیم زیاش و نصیر مزروعی. ما مجبور بودیم به تک تک جزئیات فکر کنیم، حریفان را بررسی کنیم، کادر جدید بسازیم و مدام سفر کنیم. یک روز در استانبول بودم و روز بعد در لندن. اما در نهایت، شاید آن کمبود وقت هم کمک کرد، زیرا ما را مجبور کرد روی آنچه ضروری بود تمرکز کنیم و روی مهمترین جزئیات تمرکز کنیم.
اولین مسابقه جام جهانی 2022 قطر مقابل کرواسی، نایب قهرمان 2018، بود. وقتی برای اولین بازی جام جهانی خود وارد زمین میشوید، احساس فوقالعادهای دارید. پسر کوچکی را به یاد میآورید که قبلاً رویای جام جهانی را در سر میپروراند. روی نیمکت کشورتان هستید، سرود ملی پخش میشود، 30000 مراکشی در ورزشگاه هستند که با شما همخوانی میکنند و برای لحظهای دوباره احساس آن پسر کوچک را دارید.
اما خیلی سریع باید طرز فکر خود را تغییر دهید و به رقابت فکر کنید. زیرا در نهایت ما برای پیروزی آنجا بودیم.
ما میدانستیم که اگر میخواهیم رویای خود را زنده نگه داریم، اولین بازی بسیار مهم است. در سال ۲۰۱۸، مراکش بازی افتتاحیه خود را مقابل ایران باخت و این عملاً از همان ابتدا شانس آنها را از بین برد. بنابراین این بار برای ما واضح بود که نمیتوانیم مقابل کرواسی ببازیم. شاید به همین دلیل است که با همان آزادی که بعداً نشان دادیم، بازی نکردیم. ما با سطح خاصی از احتیاط و با ترمز دستی کشیده به آن بازی اول نزدیک شدیم، زیرا مهمترین چیز نباختن بود.
در مقابل بلژیک، مراکش متفاوتی را دیدیم – تیمی با شخصیت، اعتماد به نفس و شجاعت بیشتر. این پیروزی به ما باور بیشتری برای ادامه رقابت داد. سپس کانادا را شکست دادیم. آن زمان بود که به اولین هدف اصلی خود یعنی عبور از مرحله گروهی دست یافتیم. در تاریخ مراکش، این اتفاق فقط یک بار پیش از این، در سال ۱۹۸۶ در مکزیک با نسلی افسانهای که این کشور هنوز هم از آن یاد میکند، رخ داده بود.
مقابله با آن نسل ۸۶ از قبل یک رویا بود. مثل این بود که بگوییم: «ما هنوز به رویایمان نرسیدهایم، اما قدم بزرگی برداشتهایم.» با این حال، به بازیکنان گفتم که باید سریع آن را پشت سر بگذاریم. اگر میخواستیم واقعاً تاریخساز شویم، باید به یک چهارم نهایی میرسیدیم، چیزی که مراکش قبلاً هرگز به آن دست نیافته بود. آن موقع بود که اسپانیا از راه رسید.
«نمیدانستم که آیا قرار است گریه کنم یا اینکه آنچه احساس میکردم، حس آسودگی کامل بود.»
به آنها گفتم: «اگر میخواهیم در تاریخ فوتبال مراکش ثبت شویم، باید اسپانیا را حذف کنیم.» و گروه متوجه شدند. آنها فهمیدند که با یک فرصت بینظیر روبرو هستند. این به ما قدرت عظیمی داد تا در آن بازی رقابت کنیم، بدویم، رنج بکشیم و همه چیزمان را بدهیم.
به عنوان یک مربی، همیشه به این فکر میکنم که چگونه تیم را به سمت یک هدف جدید سوق دهم. بعد از اسپانیا، هدف دیگر فقط تاریخسازی با مراکش نبود، بلکه تاریخسازی با آفریقا بود.
تیم آفریقایی قبلی که به مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی رسید، غنا در سال ۲۰۱۰ بود. هیچ ملت آفریقایی تا به حال به نیمه نهایی جام جهانی نرسیده بود، بنابراین بازی مقابل پرتغال فرصتی بینظیر برای ثبت نام ما در تاریخ قاره و فوتبال جهان بود.
مراکش پیروزی مقابل اسپانیا در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی را جشن میگیرد. الکس گریم/گتی ایمیجز
بازیکنان فهمیدند که این یک لحظه تعیینکننده در دوران حرفهای آنها، بلکه در تاریخ آفریقا است. این به ما کمک زیادی کرد تا انگیزه پیدا کنیم.
من دقایق پایانی آن مسابقه مقابل پرتغال را کاملاً به یاد دارم. ما پس از اخراج ولید چدیرا، 10 نفره شده بودیم و من کاملاً وحشتزده بودم، زیرا تیمهای آفریقایی – از جمله مراکش – همیشه برای جبران چنین لحظاتی تلاش کرده بودند. همیشه به نظر میرسید که درست زمانی که آنها در آستانه یک اتفاق بزرگ بودند، یک اشتباه رخ داده است – یک اشتباه احمقانه یا جزئیات جزئی که همه چیز را خراب کرد.
وقتی داور سوت پایان را زد، نمیدانستم که آیا گریه خواهم کرد یا اینکه آنچه احساس میکردم، حس آسودگی کامل بود. به خانوادهام، پدر و مادرم، خواهر و برادرهایم، خیابانها و همه مردم مراکش فکر کردم. در آن لحظه، میدانستم که تاریخساز شدهایم. در همان زمان، فکر دیگری از ذهنم گذشت: ما نمیتوانیم اینجا متوقف شویم. میتوانیم جام جهانی را ببریم. واقعاً به آن اعتقاد داشتم. اگر اسپانیا و پرتغال را حذف میکردیم، چرا که نه؟
“ما در ترکیب اصلی 11 نفره بازیکنان برتر کمی نداشتیم، اما به یک تیم رقابتیتر نیاز داشتیم.”
با این حال، ما نتوانستیم فرانسه را در نیمه نهایی شکست دهیم و 2-0 شکست خوردیم. کجا اشتباه کردیم؟ چرا نتوانستیم این کار را انجام دهیم؟ سوالات زیادی وجود دارد، اما هنوز پاسخی برای آنها وجود ندارد.
وقتی 10 روز پس از حذف شدن توسط فرانسه به مراکش برگشتیم، با رئیس فدراسیون فوتبال جلسهای داشتم. حالا که ذهنمان بازتر شده بود، نشستیم تا بررسی کنیم که چه کمبودهایی داشتیم تا گام بعدی را برداریم. و من معتقدم چندین چیز وجود داشت.
اولین مورد، DNA بود. شما نمیتوانید یک شبه جام جهانی را ببرید. شما باید به بازی در جامهای جهانی ادامه دهید، به یک چهارم نهایی و نیمه نهایی برسید و در آن سطح رقابت کنید. تنها در این صورت است که آن DNA رقابتی را که تیمهای ملی بزرگ دارند، توسعه میدهید.
سپس مسئله تیم مطرح شد. در آن زمان، مراکش مانند الان از عمق کیفیت در تیم برخوردار نبود. ما موفق شده بودیم بسیاری از بازیکنان را متقاعد کنیم که در جام جهانی ۲۰۲۲ برای مراکش بازی کنند، اما در چنین رقابتی به عمق نیاز دارید. ما در ترکیب اصلی ۱۱ نفره کمبود بازیکن برتر نداشتیم، اما به یک تیم رقابتیتر با گزینههای بیشتر نیاز داشتیم.
در تورنمنتهایی که یک ماه یا حتی یک ماه و نیم طول میکشند، باید بتوانید در هر پست به دو یا سه بازیکن تکیه کنید که همه آماده رقابت در بالاترین سطح باشند. این دقیقاً همان چیزی بود که ما در آن نیمه نهایی مقابل فرانسه در سال ۲۰۲۲ فاقد آن بودیم.
برای پرداختن به این موضوع، من تصمیم گرفتم بازیکنان را متقاعد کنم که نماینده مراکش باشند. الیسه بن صغیر، ایلیاس آخوماخ، ابراهیم دیاز، نیل العیناوی، ایوب بوعادی، انس صلاح الدین، چمسدین طالبی و آدم آزنو.
“حالا در مراکش مردم رویای قهرمانی در جام جهانی را در سر میپرورانند”
من علاوه بر همکاری با تیم ملی بزرگسالان مراکش، نقش سرمربیگری تیم زیر ۲۳ سال را نیز بر عهده گرفتم. احساس کردم انجام این کار مهم است زیرا به شما نگاهی از درون به سفری که همه بازیکنانی که میخواهند با کشورشان به اوج برسند، طی کردهاند، میدهد. و این سفر بسیار خوب پیش رفت، با دستاوردهای قابل توجهی مانند پیروزی در جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۳ برای آن گروه سنی و مدال برنز در بازیهای المپیک ۲۰۲۴ پاریس.
چیزی که فراتر از فوتبال مرا خوشحال میکند این است که در جام جهانی ۲۰۲۲ طرز فکر هواداران و بازیکنان را تغییر دادیم. حالا در مراکش مردم رویای قهرمانی در جام جهانی را در سر میپرورانند. چهار یا پنج سال پیش، اگر به یک مراکشی میگفتید که تیم ملیاش میتواند قهرمان جام جهانی شود، میخندیدند. به شما میگفتند که در مورد آن صحبت نکنید، کشور را مسخره نکنید. با این حال، امروز این ایده در ذهن همه است و احساس میکنیم که به آن نزدیکتر شدهایم.
رگراگی در مارس 2026 از سمت سرمربیگری مراکش کنارهگیری کرد.
آن چهار سال به عنوان سرمربی تیم ملی مراکش فراموشنشدنی بود و من افتخار میکردم که احساس میکنم بخشی از چیزی واقعاً بزرگ هستم.
تیم ملی ما به عنوان شیرهای اطلس شناخته میشود. اما این فقط یک لقب نیست – این یک هویت است. فرقی نمیکند که بازیکن بوده باشید یا سرمربی. اگر تا به حال نماینده این تیم بوده باشید، برای همیشه یک شیر اطلس خواهید بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد تاکتیک های فوتبال و کسب بینش از مربیان در بالاترین سطح، سایت های فوراستادی 4STUDY.IR ، ساکر آکادمی، وبلاگ باشگاه و مدرسه فوتبال درفک البرز را مطالعه کنید.
باشگاه و مدرسه فوتبال درفک البرز، به عنوان بهترین مدرسه فوتبال کرج تلاش دارد تا همگام با تمرینات بهترین آکادمی های فوتبال دنیا جلو رفته و استعدادهای بهتررا به فوتبال ملی و باشگاهی ایران معرفی کند. شما نیز می توانید عضو باشگاه درفک البرز شده و در مسیر حرفه ای شدن قدم بردارید.
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.